Sardunya

Bergamotlu olsun

2012-02-28T17:31:00.001+02:00

Şurda devrilip uyusam mesela. Sırtıma da güneş vursa. Ne bileyim, rahmetli anneannem çay demlemiş olsa. Bir de bazlama yanına. Tereyağlı.

Oysa ki hepsi bir imkansız bunların. Yaşadıklarım mı? Onlar ayrı bir cennet. Ödev yaparken kaleminin ucu bitecek diye endişeden ölen bir oğlan söz konusu mesela. Ya da ailenizdeki görev dağılımını sormuş öğretmeni. Cevabı çok net: ablam ekmek alır, ben de o ekmek alana kadar sucukların tadına bakarım.

Dün ablasını gönderdi yanıma. Demiş ki: "Annemlere söyle sen. Sınavdan ben "üzgün yüz" aldım. Ama söyleyemem sen git söyle!" O kuzu da geldi bana anlatıyor. Biraz vakit geçti. Bana akıl verdi bir de:

Anne! Herkes farklı özelliklerle doğar. Benim de başka özelliklerim var. Onları düşün mutlu ol anne! Benim özelliğim sınavlardan kötü almak! Ama unutma! Başka özelliklerim var. Herkesin özellikleri aynı olmak zorunda değil!

Şimdi yanımda Kaplumbağa. Sorayım dedim sence en iyi özelliğin nedir diye. Dedi ki:

Çok iyi hissetmek! Herşeyi hissederim ben! Biri beni korkutacaksa hissederim mesela!

Benim en sevdiğim özelliği ise acayip bir sevgi dolu olması. En acaip özelliği ise ezberliği çizgi filmleri artık İngilizce seyretmesi. Tek kelime anlamıyor. Ama yeni bir film izler gibi oluyormuş. Öyle diyor.

Ne diyordum... Çay bergamotlu olsa keşke! Bazlamanın arasında da biraz beyaz peynir!

Albayım

2012-02-26T19:26:00.000+02:00

İçimde böyle rüzgar hortumu mu desem sevimsiz bir canavar mı desem bilemediğim belki de sadece basınçtan ibaret bir baskı var dışa doğru. Elbette böyle bir doğum öncesi yazısını yazmanın en güzel zamanıydı pazar akşamı. Kaçırmak istemedim. Mesela kelimeler büyüyor. Harfler büyüyor. Döne döne üzerime geliyor gibi oluyor. An'ım anımı tutmadığından bazen de altına saklandığım bir yorgan oluveriyor. Ama neymiş:

Kelimeler albayım bazı anlamlara gelmiyor!

bulutlar ve balıklar

2012-02-22T15:59:00.002+02:00

Çok etkilendim İsmail'den. Hiç düşünmediğim, bana hiç duyurulmayan bir bakış açısının kapısını açtı. Ben de durur muyum. Hemen gelecek nesillere aktarayım dedim hazır elimde iki kobay var. Kitabın konusu hakkında elbette hiçbirşey söylemeyeceğim. Ama şunu söylemem lazım. Keşke herkes etrafındaki 100 kişiye okutsa bu kitabı. İnsanlık hayal bile edemeyeceğimiz muhteşem bir yola girerdi.

Gelecek nesil çalışmalarıma kendi ayaklarıyla yanıma tıpış tıpış gelen Kaplumbağa ile başladım. Hazır 6 yaş bitmiş. Sıfır km sayılabilecek bir bilgi kirliliğine maruz kalmış sadece. Henüz yolun başında. Ben de başladım propagandaya:

"Yalın! Ne güzel değil mi dünyayı hayvanlarla bitkilerle paylaşmamız. Tüm ağaçlarla, çiçeklerle, böceklerle..."

Ööyle daldı gitti. Aha dedim geliyor bomba. Sonra açtı ağzını ve dedi ki:

"Bir sorun var. Bulutları balıklarla nasıl paylaşacağım! Sadece yağmuru paylaşabilirim!"

Herkes herkesle dostmuş gibi

2012-02-20T14:55:00.004+02:00

Günlerim bol bol okumakla geçiyor. Kıyıda köşe sakladığım, okumaya fırsat bulamadığım ya da özenle bol zamanlara sakladığım kitaplarla yüzüyorum. Belki bir süre üstüste kitapları yazarım. En son buydu okuduğum. Barış Bıçakçı'yı bilen bilir. Bilmeyen de bir kere okuyunca bir daha unutamaz.

"bu aklına gelince ve bununla birlikte geçmiş de aklına gelince ve çok süratli gelince, gözleri doldu. çünkü bir şeyin düşünce olabilmesi için makul bir sürenin geçmesi lazım. aniden akla geliveren ve düşünceye dönüşmek için kafi zamanı bulamayan şeyler, basınç değişikliğinin tesiriyle (bizim problemimizde basınç aniden düşüyor, sıcaklık ise sabit) ne olur, sıvı hale geçer ve gözyaşı olarak akar bunu herkes bilsin. bu böyledir. gözlerini sil"

Sıradaki: İsmail

Ece Temelkuran'a açık mektubum

2012-02-18T11:41:00.000+02:00

Geçen hafta ameliyat öncesi yazmıştım. Ulaşamadım.

"Merhaba,

Uzun yıllardır devam eden tek taraflı bir tanışıklığa böyle son vereceğimi hiç düşünmemiştim. Yıllarca okudum sizi. Bütün kadınların kafası karışıktır'la vurdunuz önce beni. Sonra "İçeriden" yazıların her biri sessizce kanat oldu bana. Ev taşırken, tangoyu merak ederken, ayağımı altıma kıvırıp kadın kadına sohbetler yaparken…

Kendi çapımda yazıyorum Sardunya blogumda. Beni belki de bir sardunya büyüttü diyerek. Kavrulup giderken de kelimeleriniz bazen penceremdeki güzel manzara oluyor bazen de içimdeki ağıtlı uzun hava.

Sonra bir gün ankara'daki imza gününüzü öğrenebildim geçen sene. Ben de tam 35'i devirirken. Büyük rakı olmaya ramak kalmışken. Oysa hiç karşılaşmak istememiştim. Kendi kendime uydurduğum arkadaşlığımızın bozulmasından korkuyordum. Dayanamadım geldim o imza gününe. Kucağımda bir dolu kitapla. Yaptıklarım, söylediklerim sizin için içimde biriktirdiklerimin yanından ötesinden geçmedi. Konuşamadım bile. Ki ben en çok konuşamadığım zamanlarda hissederim. İmza günleri sonrası bu kutlu okuyucu törenleri ile ilgili her yazdığınız satırı tek tek okudum. Ve benim için bu çok özel günün minnacık notunu düştüm günlüğüme. http://sardunya.blogspot.com/2011/05/baylacaktm-susup-durdum.html

Sonra hayat devam etti tabi. Gittikçe de acı bir çaya dönüştü tadı elbette bu ülkede hayatın. Ve en son linç kampanyası geldi dayandı. Bu lincin ne kadar namert olduğundan bahsetmeyeceğim bile.

Duydum ki yine 18'inde geliyormuşsunuz Ankara Ada'ya yine. Öğrendiğim günlerde eşzamanlı olarak sol ayağımda önemsiz bir kist bulundu. Ameliyat denildi. Çok istedim ameliyat gününü geciktirmeyi. Çünkü üç hafta yürümem zor olacakmış. Oysa ben size sardunya çoğaltıp getirecektim. Belki uçağa kadar taşıyamayacaktınız bile ama olsun. Belki sizi de bir sardunya büyüttü diyecektim:) Gelecek imza gününe artık.

Ama bu seferlik kısacık bir öykü denememi sanal da olsa hediye etmek isterim şimdiden.

http://sardunya.blogspot.com/2010/06/ksack-bir-hikaye.html

Sonsuz saygım ve sevgimle

Deniz"

yalındenizegecmişolsundedi*

2012-02-17T21:40:00.000+02:00

Bir ameliyat daha geride kaldı sayın izleyici/takipçi/gizlice perdenin arkasından bakıp gidici:) Bu doğumlar dahil 5. ameliyatım. Pek çok ilke imza attım/attık. Kafam hala dumanlı ama unutmadan da yazmak istiyorum.

1- Ah Funda ah! Funda benimle hastaneye gelir misin dedim. Hiç ikiletmedi. Geldi. Beraber yatışımızı yaptık. Odama yerleştirdi. Üstümü başımı düzenledi. Ben ameliyattan çıkana kadar bekledi. Ziyaretçilerimi organize etti. Yemeğimi yerken dökmeyim diye yakama peçete bile iliştirdi. Akşam olunca da beni Maşuk'a emanet edip kocasına& kızına gitti. Bana 30undan sonra dost edinemezsin diyenin alnını karışlarım. Nerden tanışıyorsunuz sorusuna internet dediğimizde gülüşümüz dillere destan olacak cinstendi.

2- İlk defa özel hastanede yattım. Bence orası özel hastane değil medikal hizmet veren bir oteldi. Şoka girmemek mümkün değil. Doktorlar bilgi veriyor. Hemşireler düğmeye bastığın anda dibinde. Gece üçte alo diyorsun çay geliyor vs. Azarlayan yok. Sorunu duymazdan gelen yok. Bir ara funda dedi ki: Ben bir gazi'ye gidip geleyim. En azından kapıdaki güvenlikten azar işitmezsem kendime gelemem ve bu şoku atlatamam ben. Gururla çalıştığım bir işyerim ve o işyerimin verdiği özel sağlık sigortası olmasa ben şu cümleyi nasıl ederdim: "Sırf sağlık hizmetleri için çok zengin olmak istiyorum, hatta herkes çok ama çok zengin olsun. Herkese böyle hizmet verilsin!!!"

3- Arayan soran herkese binlerce teşekkürler. O kadar kıymetli ki o telefonlar. Hele hastane ziyaretçilerim. Ah onlar ah! Her biri ayrı ayrı hafızama kazındı. Beş dakikalarını ayırıp telefonla "bir sesini duyalım dedik" dediler, öğle yemeği molalarında bir on dakikalarını ayırıp yanıbaşımda bittiler ya... ben de bittim.

4- Maşuk hala koltuk değneğim elbette. Annemi çağırmadık bile. İki çocuğu da üzerine aldı. Aksi gibi işleri de yoğun. Ama allah var gıkı çıkmıyor. Bana da prenses gibi bakıyor.

5- Çocuklara gelince: aktris zaten kendi hayat telaşında. Kaplumbağam ise "sen soğuktan üşüttün de ayağın ondan böyle oldu diyip duruyor"

6- Tam 3 hafta- yazıyla üç- raporluyum. Evde ayağımı uzatıp oturuyorum. Projelerime Zenne'yi izleyerek başladım. Dublörün dilemması var, İsmail var, L&M bölümleri var, bitmemiş battaniye var. Var da var. Bakalım.

7- İlk defa spinal anestezi oldum. Muhteşem bir deneyimdi benim için. Bir kere insan bedeni ne kadar ağır olabiliyor onu anladım. Bacaklarıma beton dökülmüş gibi oldu iğneden sonraki 50 saniye içinde. Tüm ameliyat boyunca kendimdeydim. Hatta tavandaki lambanın metaline yansıyan görüntülerden izledim neler yaptıklarını. Hayatta en çok merak ettiğim şey vücudumun için. Her bir damarını sinirini organını görmek isterim. Ameliyattan çıktıktan sonra phantom limb denilen şeyi de yaşadım. Beyin hissetmediği uzantılarının yokluğunu kabul edemediğinden varmışlar gibi karıncalanma hissi yaşatıyor. Bacaklarım uyuşuk kaldığı sürece tv'deki white noise denilen kumlu görüntü gibi karıncalandı. Ama dokununca sanki su dolu balona falan dokunuyormuşum gibi hissediyordum etimi. Çok acayip çok. Keşke imkan olsaydı da doğumlarımı da böyle yapabilseydim. O da ayrı mevzu.

* yalın kendi elleriyle yazdı başlığı:)

Korku

2012-02-13T11:46:00.002+02:00

Korkuyorum

kuşlarım

2012-02-10T11:30:00.000+02:00

Kuşlar konuşur biliyor musun? Cik cik değildir tek lafları. Hepsinin ayrı ayrı hikayeleri var. Baharda ayrı, karda kışta ayrı bir nameyle anlatırlar. Tutundukları dallarla da değme dostlukları cebinden çıkaran bir hukukları vardır hem. Ağaçlarla ezelden beri kankardeş hepsi.

Ne zaman içimdeki hava yastıkları açılsa hemen onlara bakarım. Yanıbaşımdaki ağaçlara konup bakışlarıyla söker alırlar dertlerimi, kanat çırptıkça da serperler götürdükleri yerlere, benden uzaklara. Her göç kafilesi yola çıkmadan vedalaşır benimle. Azık bohçaları yapıp bahar umutlarımı, sokuveririm kanatlarının altına. Giderler... gelirler... giderler... gelirler...önce tutunacağım yerleri gözleriyle işaretleyip binbir dikişle beni teğelleyiverirler hayata.

* Dün herkes yollarda kalmaya başlamışken karda kışta, ben işyerimin bahçesine gelen, mutfak penceresinden bana selam eden kuşlarla konuşuyordum içimden. Bana gizli, sihirli koltuk değnekleri verdiler bakışlarıyla. Karda buzda düşmeden yürüyeyim de kaymayayım diye balçığa çamura.İşte bu yazıcık dün bana poz veren rol modeli kuşlarıma.

4.5

2012-02-08T17:43:00.003+02:00

Kafam çok karıştı. İğneyle içindekileri çektirip bir süre kurtulurum dedim sayın kist yeniden 4.5 cm olarak geri döndü hem de bir hafta içinde. Bu da demek ki ben bir güzel giderim, anestezimi alırım, sayın kist'i aldırırım, üstüne 3 hafta ayağımı uzatıp nekahat dönemini geçiririm. Sonra da yeşil sahalara fırtına gibi geri dönerim. Ceylan gibi sekerim ankara2nın bilumum yokuşlu yollarında, karlı buzlu kaldırımlarında. O zamana cemreler bile düşmeye başlamış olur. Şimdilik plan bu. Allahtan gerek laptop gerek izlenmeyi bekleyen filmler gerek son kitapçı ziyaretinde alınmış cillop kitaplarla donanımlıyım bir süre sabit kalmaya karşı. Çocuklar da uzaktan kumandayla idare edilecek kıvama geldiler nasıl olsa...

Budur

2012-02-07T17:04:00.001+02:00

Meal: Rejime başladım, alkol ve çok yemek yemeye tövbe ettim veeeee

ondört günde iki hafta kaybettim/verdim.

2. Dönem

2012-02-06T21:17:00.001+02:00

İlk gün diye hep birlikte çıktık evden bu sabah.

Okul hakkında ne düsünüyorsunuz dedim.

Büyük "çok sıkıcı" dedi.

Küçük de "arkadaşlarımı çok seviyorum" dedi.

Kedi ve simit

2012-02-03T14:55:00.002+02:00

Kedim her gün yanıbaşımda. Masamda, monitörün solunda. Masa lambamın altında. Füsun Ürkün imzalı bir tablo. Geçen yıla ait bir masa takviminde. Arkadaşım atacaktı. Atma dedim. El koydum. Kediyi ben büyütüyorum bu yıl.

Bazen sabahları yetişemiyorum. Kahvaltı yapmadan çıkınca ofise geldiğimde bir simit alıyorum. Her gün aynı simitçi geliyordu. Birkaç gündür taş çatlasa 12 yaşında iki simitçi keşfetmiş bizim binaları. Eski simitçi gelmeden turluyorlar. Bugün binanın kapısını açıp yol verdi. Bana bir simit verir misin dedim. Gazeteye sardı. Hem de öyle güzel bir yazıya sarmış ki simidi. Hem yedim hem okudum. Sonra çektim. En sonunda dayanamadım yazdım.

İtiraf etmeliyim. Bugün kendimi çok iyi hissediyorum. Ve ruh halimi yansıtabilecek en iyi kareyi çektiğim için de ayrıca huzurluyum.

Bağımsız Yönetmenler Dayanışması

2012-02-02T17:27:00.001+02:00

Bir sabah kalktım ayağımın üzerine basamıyorum. Aynı şey 99'da da olmuştu. O zaman da dizim kilitlenmişti. Halletmiştik. Ameliyat falan. Bu sefer de ayağıma olunca işe geldim sabah. Güzel kalpli bir insan aldı beni götürdü doktora. MR falan derken bir başka melek elimi tuttu, doktor "arkadaşlar böyle günler içindir" dedi. Ben arkadaşımın elini sıktım, morarttım. Doktor enjektörle çekti aldı kisti. Üstüne de bir gün evde dinlendim. Bugün işe geldim. Herşey yolunda falan derken. İşlere daldım. Öyle sıkıcıydı ki işler. Yok AİHM içtihadı yok İnsan Hakları Sözleşmesi. Bakayım dedim İbeking'cim ne yapmış. Valla yine yapacağını yapmış. İzledim bir güzel kısa filmini (tık). Yemin ederim iki dakika içerisinde bu dünyadan koptum gittim Alişle Merdonun yanına. Merdonun bacağını kaşıyışına hasta oldum, Alişin de anacığını idare eden bakışına. Bitiverdi film. Sonra öyle zor geldi ki içtihat işlerine dönmek. Dayanamadım aradım Ibekingi. Dedim ki:

"Başla kısa film çalışmalarına. Sonuna kadar destekcinim. Tuba da Cannes'a götürüverir eserlerini. Gerisi gelir merak etme. Gelecek IF'te yerimiz hazır."

Sonra iş güç toplantı falan. Daldım gittim

Gecikmiş dönem özeti

2012-01-30T14:09:00.000+02:00

Birinci dönem öğrendikleri (kendi ağzından):
- Arkadaşlık önemli. Arkadaş bulmak o kadar da zor değilmiş.

- Öğretmen teneffüslerde dışarı çıkılır dedi ama bu sınıfa girmemiz yasak anlamına gelmiyor.

- Karnede tüm notlar beş ama bu yüz anlamına da geliyor.

- Öğretmenin verdiği ödevleri yapmamız lazım.

- Kitaplar insanlara akıl veriyor. Ama akıllı yapmıyor. O doğuştan olur!

Ben hala kuşlara hayran

2012-01-27T17:32:00.001+02:00

Kuşları unutma!

Bu kış

2012-01-24T10:56:00.001+02:00

Özel bir kış benim için bu kış. Sanırım büyüyorum. Büyümek pek iddialı aslında. Zamanın geçtiğini farkediyorum diyelim. Yok bu da olmadı. Kendimi deşmeyi bırakıp farkıma varmaya başladım. Gözlemci konumuna geçme çalışmaları yapıyorum. Bir adım geri atarak herşeye yine/yeniden çocuk gözüyle görmeye çalışıyorum. Şaşırmayı hatırladım. Bunları yapabilmek için de modern zamanların süslü ve müzikli, bir o kadar da albenili şıngırtılarından uzak durmaya çalışıyorum. Bu yolun sonunun nereye çıkacağını aslında içimden biliyorum, hissediyorum ama kimseye söylememeye çalışıyorum. Daha doğrusu söylememin de bir anlamı, faydası olmayacağını düşünüyorum.

Attığım her adımda meditasyon çalışmaları yapıyorum. Medite olmak aslında bana göre yaptıklarımdan farklı bir eylem değil. Sadece bir ruh hali değişikliği. İşyerinde masamdan kalkıp su almak için mutfağa gideceğim diyelim. Koridorda adım atarken her adımımı yaşayarak atıyorum. Doğal olarak tüm hareketlerim yavaşladı ama sanki böyle zamanım herşeye daha çok yetiyor. İçimdeki gözlemciye nefes aldırmaya çalışıyorum. bunun için de her boşa düştüğümde nefes alıp vermeye odaklanıyorum.

Çok değil bundan birkaç yıl önce gülüp geçtiğim şeylerdi. Demek ki hazır değildim. Şimdi senkronisite denilen şeyin allahını yaşıyorum. Ne istersem karşıma o çıkıyor. Neyi istersem onu yaşıyorum. O yüzden artık gözümde değeri kalmayan ama eskiden olsa fena olmaz dediklerim hayatıma oluk oluk akıyor. Maddi manevi.

Kuantumdan girip tasavvuftan çıkıyorum. Herşeyi aşkla yaşamaya çalışıyorum. İçimdeki aşkı büyütüyorum.

Abla dilini kesersin!

2012-01-23T15:56:00.003+02:00

Kimbilir ne diledi. Her ne kadar karelerde belli olmasa da Tosbağa da elinden geleni yaptı sabote etmek için. (örn. bol tükrükle mum söndürmek için bir de ben üfleyim demek).

Ben seviyorum mikro kutlamaları. En yakın arkadaşı yanındaydı. Bir de biz. Önce AVM'ye götürdük bunları. İki kız serçe gibi cıvıldaşa cıvıldaşa gezdiler kendi başlarına. Birşeyler atıştırıp döndük. Karaoke seti gibi birşey aldmıştık hediye. Sabaha kadar salonda şarkı söylediler vızır vızır.

Ey ondörtlü ondörtlü!

2012-01-22T19:38:00.006+02:00

Bugün 14 oldun. Bence çok özel bir yaş. Bir dönem başlıyor. Ben 14 yaşımdan itibaren neler hissettiğimi, neler yaşadığımı çok net hatırlıyorum. Üstelik çoğu duygum ve kanaatim de yıllar içerisinde aynı kaldı. O yüzden artık sende gördüklerimle içinden yaşadıkların arasında dağlar kadar fark olduğunu biliyorum. Hayatın şimdi başlıyor kuzum. Dikkat et çakala çukala!

Bugün ikimizin hayatında bir kesişme noktası. Dilerim ileride sen de bir gün 37 olursun. O gün ben de bugünü hatırlarım. Umarım:)

Zombi

2012-01-11T11:45:00.000+02:00

Bir adım geri atınca gördüklerim çok değişti. Kalabalıklara karışıp mağazalara girdiğimde indirim yazısına tav olur, alacak birşeyler bulurdum. ama sonra alışveriş merkezlerinin insanı nasıl alışveriş zombisi yaptığına biraz kafa yorunca attım geri adımımı. Efektsiz, makyajsız zombiler gibi olmuyor mu insan alışveriş yaparken. Üstelik bunu o anın içinde hissetmiyorsun. Geriden bakınca resim çok net. Hiçbir yerde saat göremeyeceğiniz avm'ler size zamanı unutturabildiğine göre (ki bence zamanımızda saati unutmak çok zor), neye gerçekten ihtiyacı olup olmadığını haydi haydi unutturabilir.

Geçen gün bir grup arkadaşımla mango outlete gittik. Ben içeri girmeyim dedim. Çok kalabalıktı. Kapıda beklerken o kadar netti ki herşey. Hipnotize olmuş gözler, tezgahları alt üst eden eller, beş dakikada yüzlerce liranın çekilmesi kartlardan, çıkarken insanların yüzündeki tatmin oldum ifadesi. Sadece bakmak için girsem bile o mağazalara bu kadar net göremiyordum.

İnternetteki alışveriş siteleriyle de mesafeli bir ilişkim var. Web sitelerindeki flaş animasyonlar yaklaşık bir saat sonra insanın algılarıyla oynuyor ve beğenmediğin şeyleri o kafa karışıklığıyla beğenir oluyorsun. Zaten cepten para da çıkmıyor gibi kredi kartıyla online alışverişte. Üç beş kalem canım dediğin şey üstüste topladığında sağlam tutarlara ulaşıyor.

Zombilik. Aşmaya çalıştığım ruh hali bu. Önce tüketim zombiliği farkındalığımı artırarak başlıyorum. Kredi kartımı mümkün olduğunca kullanmıyorum. Kullanacaksam da nakit ödeyecekmişim gibi alışveriş yapıp kasada kredi kartına geçiyorum. Özellikle yiyecek alışverişlerinde çok işe yarıyor. Bir sürü gereksiz ıvır zıvır ve savaş çıkacakmış gibi stoklamadan böylelikle kaçınıyorum.

Sırada sosyal medya zombiliği var. Tatmin duygusunu alışveriş ya da sosyal medyada değil de nerede buluruz acaba?

devam edecek...

bugün kendin için ne yaptın

2012-01-09T15:29:00.000+02:00

- Maşuk'u aradım, sesini duydum
- masamda elmalı tarçınlı mum yaktım tün gün boyunca, oda nefis kokuyor.
- yemek dönüşü kendime bir demet nergis aldım, ofiste vazo buldum. masamda, yanıbaşımda.
-odanın beyaz ışığını açma yerine masa lambasını açtım. sarı sarı içerisi, güzel oldu.
-Enstrümental Müzik Ansiklopedisi gibi birşey buldum. O da arkafonda çalıyor.

Arkadaş, işyerinden çok masaj odasına döndü odam yeminle. Neyseki pek gelen giden yok!

Bakiye

2012-01-08T21:50:00.003+02:00

Sabah mutfak tezgahında bekleyen akşamdan kalanlar

Önce antep fıstıkları, sonra fındıkları ve en son beyaz leblebisi itinayla ayıklanmış yılbaşından kalanlar

0-6 yaş döneminden kalanlar (Şu iki numara da bir numara gibi 12 yaşını devirseydi)

Ekmem için annemin gitmeden önce suda köklendirdiği menekşeden kalanlar

dörtlü karma

2012-01-07T21:48:00.001+02:00

Aşı olmuşsunuz dedim.
Evet dedi. Üstünü okudum kutunun. Dörtlü karma yazıyordu ama bir tane iğne yaptılar!!!

Yatmadan önce de gözleri doldu. Noldu dedim.
Bence sekiz yaş aşısı olmalı bu. İkinci sınıflara yapılmalı. Bizim biraz canımızı acıttı da.

Alors on danse

2012-01-05T14:21:00.001+02:00

Bankta oturuyorum ne zamandır. Gelen geçeni seyrediyorum. Susma hakkımı kullanıyorum. Kullandıkça sessizliğin içine yuvalanıyorum. Konuşmadan anlaştıklarım bir selamlarıyla binbir gece masallarından haber getiriyorlar. Gülümsüyorum.

Kimler gelip geçmiyor ki... kızdıklarım, sevdiklerim, üzdüklerim, üzüldüklerim, eğlendiklerim, efkarlandıklarım, savaştıklarım, barıştıklarım.

Sonra sıra kelimelere geliyor. Bugüne kadar yazdıklarım el ele tutuşmuş. Kimisi marş temposunda, kimisi halay tadında, kimisi vals yaparak, kimisi ateş dansıyla. Kılımı kıpırdatmadan ritm tutuyorum.

Dayanamıyorum.
Yuvalandığım sessizliğimi dansa kaldırıyorum.

hoşuma gidiyor

2012-01-04T10:19:00.002+02:00

Günün soruları:

1- Blogspot uzantısından kurtulup domain adı almak istesem en hesaplı ve sağlıklı hizmet veren bir yer önerebilir misiniz?

2- Ben ismimi tescilleyene kadar atı alanlar üsküdarı geçtiler. Dolayısıyla sardunya.com ve sardunya.net alınmış.İçinde sardunya olan, türkçe karakter tercihen olmayan, akılda kalıcı ne gibi bir domain adı önerirsiniz?

Sayenizde

2012-01-03T15:00:00.001+02:00

Tüm teknik yardımlar için teşekkürler

Kota aşılırsa

2012-01-03T11:23:00.001+02:00

Güzel bir kolaj yaptım. Alladım pulladım. Yükleyeyim dedim. Kota limitinizi aştınız diyor blogger ve picasa. Ne yapmalı?

Günün sürprizi

2012-01-02T11:24:00.005+02:00

Neşeli geçer diyordum da ilk günden bu kadar güldüreceğini düşünmemiştim 2012'nin. Tamam çift sayı ve ben daha çok sempati besliyorum çift sayılara teklere nazaran.

Bir bakayım dedim istatistiklere. Kim nereden gelmiş diye. Baktım beş kişi google amcaya ne yazmış da gelmiş (kopma noktası): sosyetenin gelinleri!!!!

Peki bunu yazında karşılarına ne çıkmış: Tıklayın da görün.

Ben eğlenmeyeyim de kimler eğlensin... Ho ho ho efekti 365 gün kesintisiz sürer bu gidişle:)
Sparks by Röyskopp on Grooveshark

Gün bitmeden

2012-01-01T23:03:00.001+02:00

Herşey güzel de sabah sabah yemeden içmeden bütün kanıtları poşete koyup kaldırmama ne demeli?!

Kanıtlar: ağaç süsleri, cam ağacı, mumlar.

Cuma

2011-12-30T21:33:00.001+02:00

Cuma günlerinin klasiği:paralel evrenler arası geçiş ya da bölünmüş kişiliklerim arası gayri resmi transfer günüdür. İş hayatı biter. Ev hayatı yoğunlaşır. Bazen de evde koma hali maşukla. Genelde bir diziye takılır kafa, torrent olarak indirilir sezon sezon. Mesela bu sene fringe'le bitiyor.

Aynı zamanda evde cuma akşamı giyilen eşofman pazar akşamına kadar çıkarılmadan sürünülebilir. Çocuklarda hastalık belirtisi varsa yoğun bakım servisi açılır salona ve mutfağa. Bilumum bitkiler kaynatılır. Hava güzelse bahçede keyif yapılır. Ama yaz kış mutlaka öğleden sonraları uyunur.

Ailecek kedi olunur.

Perşembe

2011-12-29T18:32:00.001+02:00

Perşembe bu yıl hep en sürprizli gün oldu. Nar gibi. Ne zaman haftasonu coşkusuna hazırlasam kendimi bu heyecanı unutturacak kadar işim çıktı mesela perşembeleri. Su'yun yine dersane günü olduğu için akşamları geç geldi eve. Çoğu zaman kendimi kollarımı açıp yüzükoyun bıraktım hayatın üstüne perşembeleri. Ama perşembeleri ben ne zaman yüzüstü yatsam dalga yaptı ya da sırt üstü yattıysam arkadan sert dalgalarla vurup beni kıyıya çarptı.

Bugün de öyle oldu. Sabah uyandım. Çocukları gönderdik sakin sakin. Herşey yolundaydı. Sonra uyuyakaldım. Uyandığımda on buçuk falandı. Aaa ne güzel sabah dedim. Sigara böreği ve kahveyle kahvaltı yaptım. Tam yüzükoyun açılacaktım yine... Uludere meselesinden haberdar oldum. Benim günümün, pek çok insanın da hayatının geri kalanı mahvoldu gitti...

Çarşamba

2011-12-28T20:33:00.000+02:00

(İşyerindeki odamda en sevdiklerimden biri bu saatim)

Çarşambalar bu sene yine belkemiğiydi haftanın. Ya da iki aşırı ucu bir araya getiren moderatör gibiydi:) Mesela Yalının tatile kaç gün var sorusunu en yoğun sorduğu gündür çarşamba. Su'yun da evde keyif yaptığı, iki dersane günü arasında ayaklarını uzatı odasının altını üstüne getirme günüdür.

Ama yıllardır değişmeyen bir özelliği vardır ki çarşambanın o da şu: bizim mahallenin pazarı kurulur. Üç kademeli çok büyük bir pazar yerimiz var. Hatta pazarcılar anlaşmışlar bir servis firmasıyla. Ankaranın çeşitli yerlerine servis kalkar pazarın önünden. Yazın gitmek daha kolay oluyor çünkü işten geldiğimde hava kararmamış oluyor. Ama kışın gerçekten zor oluyor. Hele böyle karda kışta çamurda... fiyatları da neredeyse marketlerle aynı seviyeye geliyor don sonrası.

Özet: Bu sene de çarşamba hem pazara gitme gidemezsem de pazarı anma günü olma özelliğini korudu. Ek olarak da bayrak yarışında ablasından el alan Yalının pilinin bitmeye başladığı ve tatile kaç gün var'ı sorduğu gün.

Özet demiştim ama ablasından devraldığı bayrak yarışı deyince aklıma geldi. Geçen gün Su'yun sınıf arkadaşları dedi ki: Deniz Teyze (evet buna alıştım ben) biz bile mezun olup gidiyoruz, kurtuluyoruz okuldan. Sen yeniden başlıyorsun Yalın yüzünden. Sekiz yıl daha bu okuldasın. Yuh be arkadaş dedim. Bir alıştırarak söyleyin değil mi? sekiz yıl üç yıl beş yıl diye diye nereden nerelere geldik.

Salı

2011-12-27T22:09:00.001+02:00

Salı günleri bu yıl topa gelişine göre vurma günleri. Bazen pas attım çarşambalara bazen gol yedim bazen top çevirdim zaman kazanmak için bazen de gol attım. Pazartesiden niyetlendiğim planlarımı adım adım yaptığım da oldu ama genellikle hayat bana kendi planlarını sundu. Sıradan öylesine bir gün gibi algılandı hep Salı ama bence kaderin cilvelerinin en kıvrak danslarını oynadığı, hayatın ne olursa olsun kendi akışında devam ettiği günlerdi Salılar. O yüzden Salılarda teslim oldum hep hayata ve gelişine vurdum toplara.

Salıları Yalın okula alışmış oluyordu, Su dersaneye gidiyordu. Biz de hızını yeni almış bir trenin yolcuları gibi hep aynı ritmi tutuyorduk: çu pa pa pa - çu pa pa pa - çu pa pa pa....

Pazartesi

2011-12-26T13:03:00.001+02:00

Bu sene pazartesi günleri acayip geçti. Ocak ayı boyunca sıkıla sıkıla karşıladım pazartesiyi çünkü sevemediğim bir işte gün sayıyordum. Şubat geldi bir pazartesi istifa ettim. Birkaç hafta sonra kadın erkek eşitliği ile ilgili bir projede buldum kendimi. Çok keyifliydi.

Sonra öyle güzel bir işe girdim ve öyle güzel insanlarla tanıştım ki. Her gün ayrı bir ders ve ayrı bir güzellik. Manevi tatminim tavanda. Maddi tatmin de cabası. O yüzden 2011'de pazartesi sendromundan ayrılıp yeni başlangıçları simgeleyen bir gün oldu.

Bir de bu sene öğrendim pazartesi günleri gülümseyerek evden çıkmayı.

Ama işin dışında da pazartesinin apayrı bir önemi var. O da "Leyla ile Mecnun". Gözlerimden yaşlar gelene kadar gülerken bir anda ağladığım bir dizi. Hele bir İsmail Abi var ki. Geçen gün işyerinde sabah kahvesi seansında bir arkadaşım İsmail Abinin neden öyle rengarenk giyindiğini anlattı. Ben de herkesin ortasında salya sümük ağladım. Gelip sordular hayırdır diye. Çok komik bir dizi izleyin demişim ağlarken. Bir de ekledim: siz ağladığıma bakmayın. İsmail abi bambaşka.

Bu sene pazartesileri ilk defa dört kişilik ailemin dördü için de anlam kazandı. Pazartesi sabahı bumerang atışlarımız devam ediyor. İkisi okula, ikimiz işe. Yalın ilk günler bize baktı. Abla mutlu okula gitmekten. Ben mutluyum işe gitmekten. Biz mutluyuz diye Maşuk mutlu. Yalına da mutlu ve huzurlu hissetmekten başka şans bırakmadık.

Ben sevdim bu yazı dizisini. Yılı bitirmenin güzel bir yolu.

pazar

2011-12-25T17:02:00.003+02:00

Tuhaf bir şekilde yıllar içinde değişen binbir huyumdan biri de bu: pazar günlerini çok sevmek. Özellikle de akşamüstlerinden itibaren başlayan o muazzam huzurlu dilimini.

Eskiden pazar günleri zulümdü çünkü sanırım bana her gün pazardı. İş yok güç yok çoluk çocuk yok. En büyük derdim annemleri ziyaret edip yurda dönmek için otobüs bileti alacağımda cam kenarında yer kalmış mıdır kalmamış mıdır?!

Ama şimdi öyle mi... bambaşka bir hayat. Üstelikde karamel soslu krep gibi birşey pazar günü akşamüstleri ve akşamları ve geceleri. Ve sanki hayat/evren/yaradan/kozmik güç/kader... artık ne derseniz o her pazar günü canla başla çalışıyor bana bu muazzam krepten servis yapabilmek için. Her pazar öğleden sonra 3 gibi başlıyor huzur saatlerim. Muhakkak işlerim bir şekilde halloluyor. Çocuklar her zaman sessizce kenara çekiliyor. Kitap okumaya da uyumaya da ne bileyim canım sıkılınca oje sürmeye de vakit bulabiliyorum. Hayatım çok mu kuru tuzlu? Aksine. Ama ne kadar iş kalırsa kalsın, ne kadar çok telaş olursa olsun bu saatlerde hep bir boşa düşüyorum. Ayağımı uzatıyorum. Her pazar muhakkak güneşi ben batırıyor ve de arkasından el sallıyorum.

Salyangoz ruhum

2011-12-24T13:48:00.000+02:00

Yavaşla. Ağır ağır yürü mesela. Gör bak zamanın nasıl da genişliyor enden ve boydan. Nefesini yavaş yavaş al, yavaş yavaş ver. Sen durdukça etrafında da yavaşlıyor. Sonra hep beraber dar zamanlardan geniş zamanlara akıveriyorsunuz.

Kendimle konuşmalarıma üçüncü şahıs olarak iştirak ettiğim günlerdeyim. En çok susmaktan keyif alıyorum. Dakikalarca bahçedeki ağacı seyrediyorum. İşyerim de noel tatiline girdi. 2 Ocak'a kadar kendimi ağır ağır şarj ediyorum. Aslında deşarj ediyorum.

Uzun süredir yaşadığım bir senkron var. Tesadüf de denilebilir. Bence senkronun göstergesi. Her gün karşıma öyle ya da böyle nar çıkıyor. Birini soruyorum mesela. Hediye almaya gitti Nar diye bir dükkana diyorlar. Yalın meyvelerle ilgili ödev yapıyor. Özellikle nar'ı söylemiyorum. İlk önerdiği meyve nar oluyor. Uzun süredir ilk defa evde tatildeyim tek başıma. Vizyona nar diye bir film giriyor (ki Teyzem filminden beri hastasıyımdır senaristinin). Televizyonu açıyorum. Dizide masanın üzerinde nar bibloları. Evet mevsimi. Evet algıda seçicilik diye birşey var. Ama yine de özel bir durum olarak görüyorum. Anlamını ise bilmiyorum.

Yaseminle konuştuk dün. Gençliğimizde popomuzla güldüğümüz şeylere nasıl da inanır olduk diye. Sonra dört anlaşma diye bir kitaptan bahsetti. Ben de dün akşam gittim aldım. Şimdi bu yazıyı bitirince onu okuyacağım.

Canın istediğinde yaz ama mutlaka yaz demişti Yasemin. Canım istedi. Yazdım.

İtiraf ediyorum

2011-12-15T14:32:00.000+02:00

Yazamaz oldum

Azamaz oldum

Zamaz oldum

Amaz oldum

Maz oldum

Az oldum

Z oldum

Oldum

Ldum

Dum

Figuran

2011-12-08T14:04:00.001+02:00

Bazen bir masalın içine uyanıyorum sabahları... tüm günüm bir masal figuranı olarak geçiyor. Ama zaten böyle günlerin havası da yetiyor. Önce tek kelime anlayamasam da henüz, Fransızca bir şarkı havaya sokuyor.
Sonra da çektiğim fotoğraflara gidiveriyorum. Fransız kalmak için hayata.

Ne Me Quitte Pas by Edith Piaf on Grooveshark

Oysa ki kimisi masal yaşarken kimileri de tutuklu çocuklarının duruşmaları için düğün daveti gibi davetiye bastırmak zorunda kalıyor. Tık

pes

2011-12-08T11:58:00.001+02:00

Kaplumbağa'ya dedim ki: "Sınıfta öğretmeninizin en çok kullandığı cümle hangisi? Size en çok nasıl sesleniyor?"

O da dedi ki: "Pes yani pes! En çok bunu söylüyor öğretmenim"

Haleluyaaah

2011-12-05T12:56:00.001+02:00

Kimse okuyamıyor. Kendisi bile sadece yazarken okuyabiliyor. Ben de yazarken izlersem anlıyorum ne yazdığını.

Geçenlerde duydum. Alişan demiş ki arkamı dönünce duvarda İbranice yazılar beliriyor. aklıma o geldi bunları görünce. Bence Alişan'a görünen bizim tosbağanın yazıları.

FB'de yayınladım. en sağlam iki yorum kardeşim ve babamdan geldi.

Kardeşim demiş ki: Bu yazıları evin duvarlarına asalım, bir iki tur gezip ağladık mı ibadetten sayılır :D

Babam demiş ki: Annen beğendi,biraz akşamları 15 dakika ilgi ile daha güzel olur diyor..! (annem babamı elçi olarak kullanarak bana mesaj iletiyor. farkındayım)

14 yaşın şanındandır

2011-12-02T17:02:00.001+02:00

Yenmiş tırnak etleri, gitar çalmaya çalışma vs. Yıllar sonra bu günleri özlemle anacağından eminim.

Tadını çıkar!

Bir de artık Duman'dan başka şarkılar mı çalmayı denesek? Ne dersin?

Bol tuzlu yeni tosbağa

2011-11-30T14:38:00.001+02:00

Tarihi bir an. Aktris zaten okuyordu burayı. Kaplumbağanın da okumasına az kaldı. Çünkü dün ilk kelimelerini okudu. Çekirdek paketinin üzerindeki yeni ve bol tuzlu kelimeleri. Yüzündeki sevinci kazıdım hafızaya. Ölene dek unutmam.

Yeni bir dönem. Ne acayip. Bir de yazısını okuyabilen çıksa ya Kaplumbağanın. Kendisi dahil kimse okuyamıyor. Öğretmenine sordum: Nasıl? diye. Mükemmel bir öğrenci, yazısı dışında. Ama onu da hallederiz nasıl olsa merak etmeyin, acelesi yok dedi.

Bir de ilk ara dönem karnesi geldi. Öğretmeni üç kelime yazmış Tosbağa için:
Akıllı, sevimli, yaratıcı.

Biz en çok yaratıcıya sevindik.

ah onur!

2011-11-25T16:43:00.001+02:00

Sevgili Onur,

Ben ne zaman fotoğrafına baksam aklıma oğlum geliyor. Her sabah onu nasıl ellerimle beslediğim, sırtını sıvazlayıp okula gönderirken montunun fermuarı azıcık açık olsa üşür diye endişe ettiğim.

Bir insan nasıl büyütülüyor az buçuk biliyorum. Ama binbir emekle büyüttüğün insanı kaybetmek konu olunca... boğazımdaki yumrukla başbaşa kalıyorum.

Anneni düşünüyorum. Babanı. Kardeşini. Arkadaşlarını. Sevgililerini. Akrabalarını. Ahbaplarını. Hepsinin boğazındaki yumruğu hissediyorum.

Sonra dalıyorum hayatın telaşına... iş güç, aynı teraneler derken geçici şuursuzluklarla savaşıyorum. Ama mesela nefes almak için iki dakika elimi klavyeden kaldırıp çevirilerime ara verdiğimde bir bakıyorum yanıbaşımda oturuyorsun. Oğlumun büyüklüğünü hayal ederdim eskiden. Şimdi senin hayaletin geliyor hep o hayallerin yanında.

Tek umudum... seni ölüme gönderenlerin birazcık vicdanları varsa onlar da ölene dek sızım sızım sızlaması vicdanlarının. Her gece rüyalarında seni görsünler istiyorum. Çocukları varsa mesela onların saçlarını her okşadıklarında seni hatırlasınlar istiyorum.

Ah onur ah! Ben daha ne diyeyim. Sadece sözün değil umutlarımın da süründüğü yerdeyim.

Onurun hikayesini merak edenler için: http://onuryasercan.wordpress.com/

E. Temelkuran ne demiş: http://www.haberturk.com/haber/haber/691032-oylesine-olmek-var-mi

Ah yanar döner acayipsin

2011-11-20T18:26:00.001+02:00

* Sağolsun Doğuş sayesinde benim saksı şeklindeki favicon'um yepyeni bir anlam kazandı. Halbuki o bir Sardunya saksısıydı. Beş dakikada değişir herşey lafı yine geçerli !!!

* Yedek Sardunya wordpressteydi. Geçenlerde bir mail aldım Hasan Bey'den. 80'lerde TKP'nin yasal sanat ve aydınlarını bir araya getiren "Sanat Emeği Dergisi"ni tekrar bir araya getirmek için blog açacaklarmış. İsim olarak da Sardunya'yı seçmişler ama bakmışlar Sardunya adı bana rezerve. Uzun süredir güncellenmiyor acaba hala kullanıyor musunuz dedi. Az önce temizledim wordpress tabanlı kayıtları. Maksat sanata ve emeğe kendimce katkı.

* Çok çalışıyor, çok kitap okuyor, çok yaşıyorum. Bir de bir konuyu netleştirmem lazım. Bir önceki yazıda bir ruh halini anlatmaya çalışmıştım. Valla da billa da ne migrenim ne de vertigom var. Turp gibiyim. Asayiş berkemal.