gazete oldum

Çarşaf çarşaf kafalarından kurşunlanmış adamları ve ellerinde sopalarla koşan öbür adamların fotoğraflarını görünce,

ölü sayısının yüzü aşan rakamlarla anlatıldığını duyunca

taaaa Çin'de de olsa

uçup geliyor o acı

içime oturuyor.

Çocukların yazlık diyalogları, havuzlu denizli fotoğrafları kendi kendine "sil" komutu veriyor.

Küçük dünyamdaki kişisel kaprislerim ve lale devri kostümlerimin bile yüz kızarıyor.

Pılıyı pırtıyı topluyor kafamdaki minnacık düşünceler ve şımarık tespitler, sessizce ve saygı içinde uzaklaşıyorlar.

Geriye o sokakta yatan cesetlerin fotoğrafları kalıyor.

Bir de "insan insana daha neler yapar?" sorusu.